• Tatry Wysokie
  • Tatry Zachodnie
  • Tatry Słowackie

Historia szlaków w Tatrach

Kategoria: Ogólne

Znakowanie szlaków turystycznych w Polsce związane było z pojawieniem się organizacji turystycznych takich jak Towarzystwo Tatrzańskie (TT), czy Polskie Towarzystwo Krajoznawcze (PTK). Pierwsze oznakowane trasy powstawały na obszarach górskich w drugiej połowie XIX wieku i były przeznaczone dla wycieczek pieszych.

Powstawanie szlaków było jednym z elementów zagospodarowania turystycznego obszarów górskich. Początkowo budowano małe schrony, altanki i schroniska górskie. Stawiano je najczęściej w miejscach często odwiedzanych (rejon Morskiego Oka, Dolina Kościeliska, Hala Gąsienicowa).

Przed nami Kasprowy Wierch
Przed nami Kasprowy Wierch. fot. fotogary

Przystosowywanie gór do uprawiania turystyki pieszej obejmowało też ulepszanie stanu technicznego istniejących już ścieżek oraz budowanie nowych. W 1874 roku poprawiono stan drogi z Zakopanego do Morskiego Oka, a w 1875 r. wyznaczono ścieżkę na Czerwone Wierchy.

Pierwszym znakowanym szlakiem turystycznym na ziemiach polskich była trasa prowadząca z Zakopanego do Morskiego Oka przez Psią Trawkę i Polanę Waksmundzką. Szlak ten oznaczył czerwonym paskiem Walery Radzikowski we wrześniu 1887 r.

Nad Czarny Staw
Nad Czarny Staw.

Początki znakowania szlaków turystycznych w Tatrach polegały na malowaniu jednego czerwonego paska farbą cynobrową. W ten sposób oznakowano też trasę z Czarnego Stawu pod Rysami na Przełęcz pod Chłopkiem w 1898 roku. Pierwsze informacje o sposobie znakowania farbą pojawiły się w 1904 roku w „Pamiętnikach TT”.

W 1909 r. wprowadzono nową metodę znakowania szlaków. Do paska czerwonego zaczęto dodawać pasek biały, co polepszyło znacznie jego widoczność. System dwóch pasków upowszechnił się na terenie całych Karpat.

Na Szpiglasową Przełęcz
Żółty szlak na Szpiglasową Przełęcz. fot. fotogary

Duża ilość szlaków turystycznych w okresie międzywojennym, spowodowała konieczność polepszenia i unormowania zasad i sposobu znakowania. Pasek biały i czerwony zastąpiono systemem paska kolorowego pomiędzy dwoma białymi, a jednolite normy znakowania autorstwa Feliksa Rapfa zatwierdził Zarząd Główny PTT.

Do dzisiaj dla szlaków pieszych stosuje się system trzech pasków - dwa białe, a pomiędzy nimi pasek danego koloru (czerwony, czarny, żółty, zielony i niebieski), co szczegółowo opisuje „Instrukcja znakowania szlaków turystycznych PTTK”).

>Skrajny Granat
Na Skrajnym Granacie. fot.janosikk2

Ważnym wydarzeniem w rozwoju szlaków turystycznych w Polsce była budowa w 1903 roku Orlej Perci zwanej wtedy „Królewskim Szlakiem Tatrzańskim”. Inicjatorem budowy tego szlaku był ks. Walenty Gadowski.

Orla Perć do dzisiaj uznawana jest za najtrudniejszy znakowany szlak turystyczny w Tatrach. Nie bez powodu, na szlaku znajduje się duża liczba, łańcuchów, klamer, kominków oraz dwie żelazne drabinki. Przejście trasy wymaga doświadczenia i obycia w górach.

Początkowo Orla Perć prowadziła granią w kierunku północno-wschodnim i wiodła na wierzchołek Wołoszyna. Z Wielkiego Wołoszyna szlak schodził w dół na północną stronę grzbietu prowadząc na skraj Polany pod Wołoszynem. Odcinek od Krzyżnego do Polany pod Wołoszynem jest od 1932 roku zamknięty.

Z Orlej
Widok z Orlej Perci. fot. fotogary

Do wybuchu I wojny światowej łączna długość znakowanych górskich szlaków w Karpatach wynosiła około 200 km. Występowały przede wszystkim na terenie Tatr i części Beskidów Zachodnich i Wschodnich. Dynamiczny rozwój turystyki górskiej nastąpił w okresie międzywojennym. W 1928 roku, w samych Karpatach wyznaczono 579 km szlaków turystycznych, natomiast do roku 1939 łączna ich długość w tym regionie wynosiła 4 717 km.

Obecnie w Tatrach nie wyznacza się nowych szlaków, a wiele mniej popularnych zarasta trawami, co powoduje, że stają się bardziej dzikie i niedostępne. W maju 2009 roku ze względu na ochronę flory i fauny zamknięto czerwony szlak na Tomanową Przełęcz.


Dodał: Marcin Ignatowicz
2013-08-16 01:00
Wyświetlenia: 5627

Ostatnie komentarze

Ostrzeżenia